Utoaji kodi kulingana na uwezo wa kulipa ni falsafa ya kifedha inayosisitiza kuwa mzigo wa kodi unapaswa kusambazwa kulingana na uwezo wa kifedha wa mtu binafsi au taasisi. Chini ya kanuni hii, wale walio na utajiri mkubwa na wanaopata mapato ya juu wanatarajiwa kuchangia sehemu kubwa ya mapato yao kwa serikali ikilinganishwa na wale wenye mapato ya chini.
Mfumo huu hufanya kazi kupitia viwango vya kodi vinavyopanda (progressive tax brackets), ambapo viwango vya kodi huongezeka kadiri mapato yanayotozwa kodi yanavyoongezeka. Wanaounga mkono wanasema kuwa mbinu hii ni ya haki kwa sababu dola moja ina thamani ndogo ya matumizi kwa mtu tajiri kuliko kwa mtu mwenye kipato cha chini. Kwa kuwataka wale walionufaika zaidi na uchumi kulipa zaidi, mfumo huu unalenga kufadhili huduma muhimu za umma kama miundombinu na elimu bila kuweka mzigo usio wa lazima kwa wale wenye rasilimali chache.
Kwa mfano, nchini Marekani, kanuni za kodi hutumia viwango tofauti kwa viwango mbalimbali vya mapato. Mlipakodi anayepata kipato cha wastani anaweza kukabiliwa na kiwango cha kodi cha asilimia 10, wakati mwenye kipato cha juu katika kundi la juu anaweza kukabiliwa na kiwango cha asilimia 37. Muundo huu unahakikisha kuwa wajibu wa kodi unaendana na uwezo wa mlipakodi kulipa, ingawa wakosoaji mara nyingi wanasema kuwa mifumo kama hiyo inaweza kukatisha tamaa uzalishaji wa juu kwa kuadhibu mafanikio ya kifedha.