Ufanisi wa Pareto ni hali ya kiuchumi ambapo rasilimali na bidhaa zinasambazwa katika kiwango chake cha juu zaidi cha ufanisi. Katika hali hii, haiwezekani kugawa upya rasilimali ili kumnufaisha mtu mmoja au kikundi bila kumfanya mtu mwingine yeyote kuwa katika hali mbaya zaidi kwa wakati mmoja. Inatumika kama kigezo cha kinadharia cha kutathmini jinsi soko linavyotumia mali zake zilizopo kwa ufanisi.
Dhana hii inafanya kazi kwa kupima matokeo kando ya mpaka wa uwezekano wa uzalishaji, ambao unawakilisha michanganyiko yote inayowezekana ya matumizi ya rasilimali. Ikiwa uchumi unafanya kazi ndani ya mpaka huu, inamaanisha kuwa rasilimali hazitumiki kikamilifu na mfumo haujafikia ufanisi wa Pareto. Ili kufikia hali hii, uchumi lazima ufike mahali ambapo kila rasilimali inatumika kikamilifu na hakuna maboresho zaidi yanayoweza kufanywa kwa upande mmoja bila kusababisha hasara kwa mwingine.
Katika matumizi ya kivitendo, kufikia ufanisi safi wa Pareto ni vigumu sana kwa sababu mabadiliko mengi ya sera za kiuchumi bila shaka huleta washindi na walioshindwa. Kwa mfano, serikali ya jiji inapoamua jinsi ya kusambaza bajeti kati ya idara ya zimamoto na huduma nyingine za umma lazima ipime thamani inayozalishwa na kila chombo. Kwa sababu mara chache inawezekana kuboresha eneo moja bila kupunguza ufadhili mahali pengine, watunga sera mara nyingi hutegemea vigezo mbadala ili kusawazisha usawa na thamani katika hali halisi ya ulimwengu.